قُلْ ما يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ . « 1 » [ اى پيامبر ! ] بگو كه من نمىتوانم قرآن را از پيش خود تغيير دهم ! من نمىتوانم پيروى كنم جز از آن چه كه بر من وحى مىشود ! پس اگر پيامبر نتواند ، از پيش خود قرآن را تغيير دهد ، چطور مىتواند براى ديگران چنين اجازه را بدهد ؟ ! رسول خدا به « براء بن عازب » دعايى ياد داد كه در آن دعا ، اين جمله بود : « و نبيّك ارسلت » ، « برّاء » به جاى كلمه « نبى » رسول را به كار برد و چنين خواند : « و رسولك الّذى ارسلت » ، رسول خدا او را از اين عمل و تصرف منع نمود . « 2 » پيامبرى كه در يك دعا تا اين حد دقت و سختگيرى مىكند و كوچك‌ترين تصرف را در آن روا نمىدارد ، چگونه متصور است كه قرآن را ميدان تصرفات و دستبردها و قرائت‌هاى دلبخواهى مردم ، مخصوصا ماجراجويان قرار دهد ؟ ! اگر منظور از آن روايت‌ها اين است كه خود رسول خدا ( ص ) قرآن را با حروف هفت‌گانه قرائت نموده است به طورى كه اكثر روايت‌هاى گذشته نيز همين معنا را مىرساند . طرفداران اين گفتار بايد آن كلمات هفت‌گانه را كه بنا به گفتهء آنان ؛ پيامبر ، قرآن را با آن كلمات مىخواند ، براى ما نشان دهند زيرا اگر چنين كلماتى بود ، حتما ثابت و محفوظ مىماند ، چون خداوند در اين مورد فرموده است : إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ . « 3 » ما قرآن را فرستاديم و آن را از - تحريف و تغيير - محفوظ مىداريم . ثالثا : از روايت‌هاى گذشته چنين بر مىآيد كه علت نزول قرآن با حروف هفت‌گانه اين بوده است كه در قرائت توسعه و گشايشى براى مسلمانان حاصل شود زيرا همه مسلمانان نمىتوانستند ، قرآن را يك‌جور و با يك سبك و لفظ خاص بخوانند ، اين بود كه پيامبر ( ص ) از خداوند درخواست نمود كه وسعتى در خواندن قرآن براى مسلمانان داده شود و اين وسعت و اجازه تا آنجا داده شد كه به حروف و كلمات هفت‌گانه رسيد . اين بود ، خلاصهء مضمون آن روايات كه طرفداران اين نظريه به آن روايت‌ها تمسك مىجويند

--> ( 1 ) يونس / 15 . ( 2 ) تبيان ، 58 . ( 3 ) حجر / 9 .